ΠΛΕΥΣΙΣ

Πίσω ξαναγύρισα... 2012 !

Καθόμουν που λέτε το πρωί (προς μεσημέρι) σε μια καφετεριούλα δίπλα στο κύμα κυριολεκτικά.

Βέβαια, "κύμα" τρόπος του λέγειν. Λάδι ήταν η θάλασσα. Τελοσπάντων οι ακριβολογίες με μάραναν.

<Σημειωτέον, δεν έχω δει ειδήσεις ακόμα σήμερα, επομένως τα νεύρα μου είναι ακόμη στη θέση τους...>

Έπινα λοιπόν το πολυαναφερθέν πατροπαράδοτο φραπεδάκι μου (αυτό ντε, με τον πολύ πάγο) και καθώς ατένιζα τη θάλασσα και τα λιαζόμενα κορμιά (όχι αυτό δε λέγεται "μάτι"), μελαγχόλησα, που λέτε...

Άρχισα και αναρωτιόμουν από μέσα μου "και γιατί να μη ζούμε έτσι;".

Δηλαδή να πηγαίνουμε στη δουλίτσα μας, να κάνουμε ο καθένας μας ό,τι έμαθε να κάνει, και τώρα που έπιασε καλοκαιράκι, να πηγαίνουμε να παίρνουμε την κυρία μας και να "αρμενίζουμε στα πέλαγα, αγάπη μου γλυκειά", που 'λεγε και το άσμα.

Αναλογιζόμουν πόσες χαρές της ζωής χάνουμε καθημερινά μπροστά στην ανάγκη της επιβίωσης.

Η ζωή μοιάζει να 'χει μοιράσει κάποιες ώρες χαράς στον καθένα μας και να τις έχει διαιρέσει με τις μέρες που θα ζήσουμε.

Κι όσο περισσότερες μέρες σπαταλάμε χωρίς να απολαμβάνουμε τις χαρές αυτές, τόσο περισσότερο περιφρονούμε την ίδια τη ζωή.

Γιατί να μην μπορώ να έχω το χρόνο να πηγαίνω καθημερινά μετά τη δουλειά στην παραλία και να πίνω το καφεδάκι μου, να ρίχνω τις βουτίτσες μου και να γυρίζω στο σπίτι γεμάτος από άλλη μια ωραία μέρα;

Γιατί να γαμάω το μυαλό μου κάθε μέρα με τις εφορίες, τα έσοδα-έξοδα και κάθε είδους αγχώδη μαλακία που μου ασπρίζει τα μαλλιά και μου μαυρίζει τα μυαλά;

Γιατί να βλέπω το λογιστή πιο συχνά απ' τους φίλους μου;

Γιατί να μην έχω όρεξη να διασκεδάζω περισσότερο;

Γιατί να μην έχω χρόνο να πάω μια εκδρομούλα γαμω το διάολό μου;

Ποιος με εξαναγκάζει να ζω μια ζωή ενάντια στη φύση μου που ζητά επίμονα περισσότερο γέλιο, περισσότερη διασκέδαση, περισσότερη ανεμελιά;

Πολλά ζητάω γαμώτο;

Δε ζήτησα ποτέ απ τη ζωή μου να κάθομαι και να απολαμβάνω.

Μόνο να έχω χρόνο να απολαμβάνω αυτά για τα οποία κουράζομαι.

Τίποτα παραπάνω.

Κι όμως μου γαμάνε την ψυχολογία κάθε μέρα με κάθε μαλακία που σκαρφίζεται ο κάθε ανευθυνουπεύθυνος που ή είχε μια ιδέα και θέλει να τη δοκιμάσει στου Κασίδη το κεφάλι (και ναι, εγώ είμαι ο Κασίδης, χάρηκα!) ή τα άρπαξε από κάπου και μου κάνει εμένα τη ζωή μαύρη για τις αρπαχτές του.

Ο εσωτερικός μονόλογος άρχισε να εντείνεται, που λέτε, κι άρχισα να ψιλομουρμουρίζω κι απ' έξω μου.

Ώσπου ένα απαλό χέρι ένιωσα να μου χαιδεύει το σβέρκο και να με ρωτά "τι μουρμουράς πάλι; πού ταξιδεύεις;"

"Τίποτα, μην ασχολείσαι!" της απάντησα. "Σκοτούρες με τη δουλειά..."

Και συνεχίσαμε το καφεδάκι μας...