ΠΛΕΥΣΙΣ

Φλεγμονές Σκέψης

Προς Ανθρωποειδείς Υπάρξεις του Τρέχοντος Παρόντος

Η ψήφος. Μείζον θέμα. Μείζον πρόβλημα. Μείζον πλεονέκτημα; Μπα. Ή Bale; Με ενοχλεί να πρέπει να ψηφίσω. Με προσβάλλει ο στόχος της ψήφου μου να διαφημίζεται. Με κατακερματίζει η διοίκηση, η οικονομική διαχείριση και ο λόγος της στρατηγικής [ΟΧΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ] να ανεβαίνουν σκάλα σκάλα στα μάτια ΣΟΥ μέσα σε έναν μήνα προεκλογικής εκστρατείας. Αυτό είναι και το τραγελαφικό φυσικά του συστήματος. Ανάθεμα το και τούτο. Ανάθεμα με και εμένανε.

Ο λαός θέλει χαδάκια μωρέ, μωρέ! Χαδάκια για να καθίσει. Για να μιλήσει. Για να παίξει. Για να χαμογελάσει. Αλλά ΠΟΤΕ σε αυτήν την __μημένη κοινωνία δεν σου κάνουν χαδάκια για να σκεφτείς πανάθεμα σε! 

Φοβάμαι τις ισορροπίες μου ορισμένες φορές. Εκείνο το dead end, το μεταίχμιο για την αλλοτρίωση. Εκείνο το σημείο που πρέπει να πάρεις τη ζωή στα σοβαρά. Πάψαμε να είμαστε σοβαροί και καταντήσαμε σοβαροφανείς. Πάψαμε να είμαστε σκεπτικοί και γίναμε σκεπτόμενοι. Πάψαμε να είμαστε ορθολογικοί και γίναμε ορθο-λογιστές. Πάψαμε να είμαστε συμβολικοί και γίναμε φετιχιστές. Αφού λοιπόν τα άστρα σας έχουνε σβήσει, αφού εξαντλήσατε κάθε μικροποσότητα δύναμης και αφήσατε το υπερπέραν να σας κουτσομπολεύει με τη μοίρα σας παραιτούμαι και εγώ.

Φυσικά δεν αυτοκτονώ, θέλει κάτι παραπάνω από σοβαρότητα, σκέψη και ορθολογισμό. Όχι ανώτερο, απλά είναι κάτι παράλληλο. Το κακό, η κατάρα δηλαδή είναι ότι καταλαβαίνω. Ότι πιάνω το νόημα τους. Εκείνη την στιγμή που ελπίζουν κάτι για το μετά τους. Κάτι για το χώμα που θα φυτευθούν. Σε αντίθεση φυσικά με τις γνώμες εκείνες που κατηγορούν για «σαλεμένα» μυαλά, για ψυχολογικά προβλήματα και ούτω καθ’ εξής. Δεν είναι τόσο τα οικονομικά προβλήματα, δεν είναι το βάρος της ύλης, είναι κάτι ανώτερο, που σε οδηγεί εκεί. Νομίζω όχι δεν αντιφάσκω, το ! να το σκεφτείς δεν ισοδυναμεί με το να το κάνεις. Αλλά θέλω την ρεαλιστικη και πραγματική κινητήριο δύναμη για αυτόν τον τροχό της αυτοκτονίας. 

Η λευκή ψήφος είναι άκυρη, το ίδιο η αποχή και τα άκυρα. Υπάρχω, επειδή ψηφίζω ή ψηφίζω επειδή υπάρχω; Έχω γνώμη σε αυτό το σύστημα; Έχω ζωή; Αξία; Εννοώ αξία μέσα στην κοινή γνώμη. Σαν καρδιά που χτυπάει, σαν περαστικός στο λεωφορείο, σαν οντότητα από μακρυά. Σε αυτή την αστική κοινωνία, αν δεν έχω πολλά λεφτά αξίζω; Αν δεν έχω γνωριμίες αξίζω; Αν δεν έχω συνέχεια και ρίζες για το μέλλον αξίζω;

Για εμένα αξίζω, γιατί σου δίνω ερωτήσεις που μπορούν να αντιστοιχίσουν και στην δική σου ύπαρξη, με μη καθορισμένη απάντηση όμως. Για αυτό αξίζω. Σου προσφέρω μία ματιά από μακρυά, στο παράθυρο σου, στο παράθυρο του βαρύγδουπου λεωφορείου σου με δυσκολία πρόσβασης σε πολυσύχναστα στέκια ελευθέρων πνευμάτων. Σε συμπονώ κάτι φορές, μα αυτό συμβαίνει μόνο όταν σε συναντώ. Δεν είναι η μιζέρια. Ακόμη και αυτή έχει ζωή. Είναι η εθελοτυφλία και η τεράστια ανάγκη σου από μία μητέρα.

Δεν φταίει η μάνα σου για αυτό. Φταίει το παράλληλο σύστημα όπου ζεις. Μία ενδιάμεση και διαχέουσα τροχιά, που είναι τόσο υποχθόνια, που όταν εσύ το επιτρέπεις μπορεί να διεισδύσει στα πιο βαθιά και κρυφα όνειρα σου και να χτίσει τεράστιες οικοδομές ψευδαισθήσεων στην αντίληψη της πραγματικότητας σου.

Δεν έχω δομή στο τρόπο που μιλάω. Αλλά ξέρουμε και οι δύο καλά, πως ούτε και εσύ έχεις δομή στον τρόπο που διαβάζεις. Έχεις γοητευτικό τρόπο στο να ξεφεύγεις από τις σκοτεινές ρεματιές των φόβων σου, σωστά; 

Δεν σου λέω ξύπνα, γιατί ορκίζομαι ότι δεν κοιμάσαι. Ακόμα και όταν κοιμάσαι, ζεις. Δεν σου λέω σταμάτα να απολαμβάνεις, γιατί και τότε κοιτάς κατάμουτρα την φθορά σου. Όμως ναι στην απόλαυση του σώματος. Ναι στον έρωτα, ναι στα ναρκωτικά, ναι στην σαρκική ηδονή με όποιον τρόπο, αλλά πού ακριβώς διαφέρεις από ένα σκουλήκι, όταν αυτά δεν προκύπτουν από μία ζεστή αδραξιά της σκεπτόμενης ψυχής που σπαρταράει;

Πού διαφέρεις από μία ανήμπορη κάμπια, όταν κάνεις σεξ στο σώμα και στο νου λόγω ματαιότητας σε οίκους; Πού διαφέρεις από έναν άδειο τενεκέ όταν θέλεις, χωρίς να ξέρεις τί συστατικά έχει αυτό που θέλεις; Πώς σε άφησες να γίνεις έτσι; 

Ξέρω. Ξέρω πολύ καλά. Καταλαβαίνω. Είναι ο ρευστός ο χρόνος. Είναι οι πολλές οι υποχρεώσεις. Είναι η ζέση της τροχιάς που ήδη καθορίστηκε για εσένα μέσα στο σύστημα σου. Αλλά, που διαφέρεις από την απλή σελήνη, όταν ξέρεις πως εσύ, σαν άνθρωπος την ανακάλυψες, αλλά έχετε ακριβώς την ίδια λειτουργία; Να γυρνάτε γύρω από ένα κατεστημένο, απέραντο σύστημα που απλά υπάρχει, αναπαράγεται, κωλύεται και ξοδεύει παρελθόν; Ποιος θα αγοράσει τον χρόνο σου στο μέλλον μάτια μου; Ποιος θα φύγει για να μείνεις εσύ; Ποιο βήσμα έχει αξία για να σου πουλήσεÎ! ¹ την ασφάλεια μιας ψευδοσυνείδησης; Ποια τροχιά σε έγδαρε ξυστά ώστε να γίνεσαι ένα με αυτήν; 

Αφιερωμένο στους έξυπνους ανθρώπους που αλλάζουν την τροχιά τους πιο γρήγορα από το χωρόχρονο λίγο πριν τον θάνατο τους. Αφιερωμένο στους εγκλωβισμένους στην ελευθερία τους. 

Το παραπάνω κείμενο να θεωρηθεί σοβαροφανές, άξεστο και υβριστικό προς εκείνους που μπορούν να το κατανοήσουν. 

Δόξα και τιμή στην Πακίτα Καλιέγου

Πηγή: Φλεγμονές Σκέψης - RAMNOUSIA