ΠΛΕΥΣΙΣ

Πληθωρισμός αισιοδοξίας

Το αν θα καταφέρει μια οποιαδήποτε κυβέρνηση να δώσει λύσεις ή όχι δεν είναι καθόλου ζήτημα καλών ή όχι προθέσεων.

Εχει να κάνει με το αν θα μπορεσει να λύσει βασικά προβλήματα επιβίωσης του λαού, δηλ. να δώσει πίσω μισθούς και συντάξεις, να καταργήσει χαράτσια και δολοφονικές φορολογίες που δεν υπάρχει δυνατότητα να πληρωθούν κλπ.

Και όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ που φυσικά είναι ένας μηχανισμός που δημιουργήθηκε για να βελτιώσει το "επιχειρηματικό περιβάλλον"

προς όφελος των μονοπωλίων και εσχάτως λειτουργεί ως μηχανισμός σωτηρίας του καπιταλισμού και εξόντωσης της εργασίας, και που έχει κάνει καθαρό ότι καθόλου δεν ενδιαφέρεται για το αν θα ζήσουν ή αν θα πεθάνουν λαοί και εργαζόμενοι.

Παράλληλα λοιπόν θα πρέπει να περιμένουμε οτι οι έχοντες την πραγματική εξουσία, δηλαδή οι  καπιταλιστές επιχειρηματίες, μονοπώλια κλπ.

θα απαιτήσουν φυσικά να λυθούν και  τα δικά τους προβλήματα και να τους δοθούν κίνητρα για επενδύσεις και κέρδη, δηλαδή θα απαιτήσουν μειώσεις μισθών, καταργήσεις δικαιωμάτων κλπ.

σε συνθηκες μιας καταρρέουσας αγοράς που τους τραβάει με ταχύτητα σε μια αγνώστων διαστάσεων μαύρη τρύπα (εννοείται οτι οι ισχυρότεροι θα επιβιώσουν στον σκληρό ανταγωνισμό).

Αυτός, ο δρομος των κερδών μέ όποιο κόστος, είναι ο τρόπος που ΄ξέρει και έχει επιλέξει ο καπιταλισμός για να βρεί διέξοδο.

Και όλα αυτά μέσα σε μια εποχή απίστευτης δομικής κρίσης του συστηματος που δεν έχει φανεί  απο πουθενα πως έχει βρεί καποιο φώς εκτός από την εξόντωση της εργασίας.

Αυτό είναι που προσπαθούν να βάλουν στο τραπέζι οι κομμουνιστές μιλώντας για το ζήτημα της πραγματικής εξουσίας και την πάλη για την ανατροπή που μπαίνει ως απόλυτη ανάγκαιότητα.